Rondom het boek Mijn Benjamin gebeurt er van alles. Een kleine greep: Celeste mocht vorig jaar haar verhaal vertellen in diverse kranten, zoals het AD en de Gelderlander, en mocht aanschuiven bij de podcast ‘In herinnering’, sinds 29 november te beluisteren via Spotify.
Celeste: ‘En dit jaar gaat het allemaal door! Zo mocht ik op 19 januari bij Paul Marseille van omroep STROOM mijn verhaal vertellen, in zijn programma de Stand op Maandag. Dat was een superleuke ervaring.’
Ook online kreeg het boek via diverse kanalen de nodige aandacht. Zo besteedde Steunpunt Nova aandacht aan het verhaal door een winactie. Dat betekende veel voor Celeste, want Steunpunt Nova heeft veel betekend voor haar tijdens de moeilijke periode waarin zij en haar man Hampus afscheid moesten nemen van hun kindje. Celeste: ‘Bij Steunpunt Nova vonden we bijvoorbeeld lijsten met liedjes die geschikt zouden kunnen zijn voor de uitvaart, dat komt ook terug in mijn boek. Daarnaast hadden ze checklists met punten waarop je moet letten bij het afscheid en ook dat hebben we als heel waardevol ervaren. Het voelde alsof iemand ons bij de hand nam, het gaf steun.’
Stichting Still
Niet alleen Steunpunt Nova wordt genoemd in het boek als belangrijke organisatie bij verlies van een kindje, Floor de Lis was bijvoorbeeld ook van belang voor Celeste en Hampus tijdens het hele proces. Maar Stichting Still heeft helemaal enorm veel betekend. Fotografen van Stichting Still maken blijvende herinneringen door foto’s te komen maken. Celeste: ‘Hoe zij dat doen, is zo respectvol en mooi. Daardoor zullen we nooit vergeten hoe ons baby’tje Benjamin eruitzag, voor ons heel waardevol.’
Iets terug doen
Ook Stichting Still besteedde online aandacht aan het boek. Dat gebeurde nadat de fotografe Veronique Geers – in het boek Irene genoemd – het boek in ontvangst kwam nemen. Nog voordat het boek was gedrukt, was voor Celeste al duidelijk dat zij er sowieso eentje moest krijgen. Celeste: ‘Maar door drukke agenda’s en onze zorg voor de kindjes was het lastig om een afspraak te maken. Dus het duurde even voordat er gelegenheid was. Ze bood aan om het boek bij ons op te komen halen. Het was heel gek om haar weer in de deuropening te zien staan. De vorige keer dat ze voor de deur stond, was om een heel andere reden en stonden we er heel anders voor. Maar het was ook zo mooi om haar weer te zien. Het voelde goed dat we nu iets terug konden doen. Ze was er ontroerd door, dat kon ik heel goed merken.’
Hoop bieden
Celeste sprak voordat het boek uitkwam de hoop uit dat ook zij iets voor anderen kan betekenen die iets soortgelijks meemaken. ‘Als ik er maar een iemand mee kan steunen, dan ben ik al tevreden,’ zei ze. Uit de vele berichten die ze na het uitkomen van haar boek heeft ontvangen, vooral ook van mensen die ze niet persoonlijk kent, blijkt dat ze met haar verhaal anderen inderdaad tot steun is. Celeste: ‘Ik ben er zo dankbaar voor dat ik met mijn verhaal voor anderen iets kan betekenen. Ik wil hoop bieden en een stukje eenzaamheid wegnemen. Hoe meer lotgenoten ik met mijn verhaal bereik, hoe beter. Daarom ben ik ontzettend dankbaar voor iedere kans die ik krijg om ons verhaal, het verhaal van Mijn Benjamin, te delen.’
Over Mijn Benjamin
Mijn Benjamin is geen medisch naslagwerk, maar een persoonlijk, eerlijk document over een moeder die haar weg zoekt in een landschap van rouw en herstel. Met medische kennis, kwetsbaarheid en warmte verweeft Celeste haar persoonlijke ervaring tot een verhaal dat troost biedt, herkenning oproept en het taboe rondom babysterfte helpt doorbreken.
Celeste: ‘Je verdriet mag er zijn. Je mag wankelen, boos zijn, schreeuwen, je verdoofd voelen. Je voelt je misschien alleen, maar je bént het niet.’
(Foto: Celeste met Veronique, de fotografe van Stichting Still en Celeste op de radio bij Paul Marseille, de Stand op maandag)