Via onze social media-kanalen en met een persbericht hebben we het volop gedeeld: het boek van Joyce de Bos, Ik vertrouw je tot vandaag, is er! Het is een meeslepend verhaal over wat een oorlog teweeg kan brengen, ook nadat de vrede is teruggekeerd.

De vader van Joyce kampte met herbelevingen. De herinneringen die hij had aan de gebeurtenissen die hij meemaakte in de Tweede Wereldoorlog, verschenen regelmatig op zijn netvlies. Toch probeerde hij na de oorlog het leven zo goed en kwaad als het kon op te pakken. Hij trouwde en kreeg twee dochters. Met Joyce, zijn jongste dochter, had hij een een onverwoestbare band. Ondanks zijn onvoorspelbare gedrag, bleef Joyce loyaal aan haar vader en stond zij aan zijn zijde wanneer hij haar nodig had. Na zijn overlijden ging Joyce op onderzoek uit en ontdekte dat zijn verleden gruwelijker was dan ze ooit had kunnen bevatten.

Op 19 april, was het 76 jaar geleden dat Kamp Amersfoort werd bevrijd. Het Kamp speelt een belangrijke rol in het verhaal van Joyce de Bos over haar vader. Joyce weet dat daar informatie over haar vader te vinden moet zijn, maar twijfelt of ze contact zal opnemen. Ze durft niet, is bang voor wat haar te wachten staat. Een fragment:

Aangezien de brief aan meneer Biezeveld niet wilde vlotten, overwoog ik hem te bellen Maar dan? Stel dat ik werd uitgenodigd naar Kamp Amersfoort te komen? Wat als meneer Biezeveld me dingen over het kampleven zou vertellen die mijn vaders gruwelijke verhalen zouden overstijgen? Die gingen mijn grenzen van het voorstelbare al te boven. Wilde ik dit allemaal wel weten? Vermoedelijk wel, besloot ik na veel zelfonderzoek. Want als ik ze wist, kreeg ik misschien een aanwijzing die mij zou leiden naar het antwoord op de vragen wie mijn vader was en waarom hij niet meer wilde leven. Resoluut toetste ik het nummer in.
Met Nationaal Monument Kamp Amersfoort, Cees Biezeveld,” zei een warme, vriendelijke stem. Acuut stortte ik bijna van mijn stoel. Mijn zelfverzekerdheid was verdwenen. Stotterend stelde ik mezelf voor, vertelde dat mijn vader een oud-gevangene van Kamp Amersfoort was. Verder kwam ik niet.
“Ja,” zei ik fluisterend.
“Was het moeilijk om te bellen?” vroeg de stem ietwat bezorgd.
“Ja,” zei ik opnieuw en stikte bijna.
“Is het niet beter wanneer je hiernaartoe komt? Dat praat wat makkelijker. Zullen we een afspraak maken?”
“Ja,” piepte ik, een octaaf hoger dan normaal.
Het was ronduit belachelijk. Hysterische, stomme, idiote trut! Stel je niet zo aan, sprak ik mezelf vermanend toe, maar het was zinloos. Mijn denk- en spraaksystemen weigerden normaal te functioneren, desondanks lukte het toch om een afspraak te maken.
“Weet dat je welkom bent, ook tussendoor, gewoon op tijden die jouzelf schikken. Er is altijd koffie of thee voor je,” zei meneer Biezeveld ten afscheid. Wat was deze man warm en begripvol. Ik was opgelucht, blij. Ik probeerde naar aanleiding van de stem een voorstelling te maken over hoe Cees Biezeveld eruit zou zien. Ik verzon de personificatie van een reddingsboei in een grote, woeste zee.

In het boek lees je hoe het bezoek aan Kamp Amesfoort

Leer en lees meer in Ik vertrouw je tot vandaag van Joyce de Bos: bestel hem nu bij je favoriete boekhandel, of via onze shop.

Vergelijkbare berichten