Door Celeste Engwerda
Inmiddels is mijn boek ‘Mijn Benjamin – als je zwangerschap anders loopt’ alweer vijf maanden verkrijgbaar. Een periode waarin ik niet alleen mijn verhaal deelde in boekvorm, maar ook persoonlijk in gesprek ging met verschillende media. Vandaag sta ik stil bij de meest bijzondere ontmoetingen en gesprekken van de afgelopen tijd.
Lotgenoten babyverlies
Mensen vragen me weleens: ‘Hoe is het om regelmatig over zo’n emotioneel onderwerp te praten? En dat met journalisten die je niet eens kent?’
Eerlijk? Het blijft spannend en ik weet nooit zeker of ik emotioneel ga worden. Het verlies van een baby tijdens de zwangerschap of vlak na de bevalling is zo’n persoonlijk en diepgaand onderwerp. Af en toe vliegen de emoties me aan als ik erover praat, maar meestal geeft het me juist voldoening. Elk interview en gesprek is een kans om lotgenoten te bereiken. Het idee dat Mijn Benjamin steun kan bieden en hoop kan geven in donkere tijden is het absoluut waard om keer op keer mijn verhaal te delen.
Podcast en radio
Een van de meest bijzondere ervaringen was het mijn gesprek met Gerard Tamson voor de podcast In Herinnering van de Gelderlander. Het voelde niet als een vragenvuur, maar het was een spontaan, diepgaand gesprek. In een afgesloten en stille ruimte, zonder enige afleiding, kon ik vanuit mijn hart spreken. Naar aanleiding van deze podcast verscheen er ook een mooi artikel in De Gelderlander over ‘Mijn Benjamin’.
Ook mocht ik bij de Stand op Maandag (RTV Albrandswaard) in gesprek met Paul Marseille. Het spreken op de radio was een nieuwe ervaring voor mij. Ik merkte dat ik hierbij wat meer gespannen was dan bij de podcast, omdat mensen live meeluisteren, maar aan de andere kant voelde dit ook niet als een interview voor een krant of een tijdschrift, maar als een oprecht gesprek tussen twee mensen.
Bijzondere interviews
Naast de gesprekken over verlies en rouw, waren er ook interviews die me bijgebleven zijn. Zo vond ik het gesprek voor de special van het tijdschrift Mijn Geheim heel fijn. Dit gesprek ging niet alleen over het verlies van Benjamin en het boek, maar ook over de liefde tussen mij en Hampus en wat het verlies van een kindje heeft betekend voor onze relatie en voor ons als persoon.
Voor een interview met het Doetinchems Vizier ging ik terug naar de plek waar ik het grootste gedeelte van mijn jeugd gewoond heb. In Doetinchem ben ik opgegroeid, mijn ouders en sommige vrienden wonen er nog steeds. Samen met een fotograaf, en met Mijn Benjamin onder mijn arm, zochten we naar een locatie voor een foto voor bij het artikel. Uiteindelijk maakten we de foto in de speeltuin waar ik vroeger vaak te vinden was. Dit was een heel bijzondere ervaring.
Nationaal Archief en boekwinkels
Een heel officieel moment was de overhandiging van een exemplaar aan het Regionaal Archief Rivierenland in Tiel. Tijdens een rondleiding mocht ik zien waar Mijn Benjamin bewaard zal blijven voor de toekomst. Een dubbel gevoel: wat zou het mooi zijn als babysterfte in de toekomst niet meer voorkomt, en mijn boek daar alleen nog ligt als herinnering aan hoe ouders vroeger soms veel te vroeg afscheid moesten nemen van hun baby.
En ten slotte vond ik het heel speciaal en voelde ik me ook een klein beetje vereerd om Mijn Benjamin te zien liggen bij de boekwinkels Bruna en Tomey in Culemborg.
Bedanken
Terugblikkend waren dit de absolute hoogtepunten van de afgelopen periode. Ik wil alle mediaplatformen en mensen bedanken die aandacht hebben besteed aan mijn boek. Het is ontzettend mooi (en belangrijk!) om te zien dat er ruimte is voor dit verdrietige onderwerp en dat de media willen helpen om het proces rondom babyverlies bespreekbaar te maken.
Ik ben benieuwd wat het komende halfjaar gaat brengen. Ondertussen focus ik me ook op een heel ander, bijzonder hoogtepunt: het nieuwe baby’tje dat nu in mijn buik aan het groeien is!
